Historia

Od początku istnienia Akademii Górniczo-Hutniczej, Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska posiadał swój zalążek w postaci istniejących na jedynym wówczas wydziale uczelni — Wydziale Górniczym — trzech katedr, a mianowicie: Katedry Geologii, Katedry Mineralogii i Petrografii oraz Katedry Geologii Stosowanej.  Przeszły one do powołanego po II wojnie światowej (1946 r.) Wydziału Geologiczno-Mierniczego, a następnie weszły w skład Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego, powstałego w 1951 roku, w wyniku podziału Wydziału Geologiczno-Mierniczego na dwa Wydziały: Geodezji Górniczej i Geologiczno-Poszukiwawczy. W 1967 r. nastąpiło odłączenie kilku katedr, które wspólnie z częścią Wydziału Górniczego utworzyły Wydział Wiertniczo-Naftowy (obecnie: Wiertnictwa, Nafty i Gazu). Do roku 1968 na Wydziale (podobnie jak na całej uczelni) podstawową jednostką organizacyjną była katedra.

W roku 1968, w wyniku reorganizacji, powstały instytuty. Ta struktura organizacyjna przetrwała do końca 1992 roku, kiedy to z istniejących wówczas czterech wymienionych poniżej instytutów powstało dziesięć katedr i zakładów. Do instytutów tych należały:

  • Międzyresortowy Instytut Geofizyki
  • Instytut Geologii i Surowców Mineralnych
  • Instytut Surowców Energetycznych
  • Instytut Hydrogeologii i Geologii Inżynierskiej
Pawilon A-0
Budowa A-0

W ciągu następnych lat trzy jednostki uległy dalszemu podziałowi. Efektem tego była struktura Wydziału, na którą składało się 14 katedr i zakładów. Na przełomie lat 60. i 70. oraz w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych system finansowania instytutów pozwolił na znaczny wzrost liczebności kadry naukowej.  W latach siedemdziesiątych powstało również Muzeum Geologiczne, rozwijąjące do dziś swoją ekspozycję w korytarzach głównego gmachu AGH.

W roku 1992 Wydział zmienił nazwę i obecnie funkcjonuje jako Wydział Geologii, Geofizyki i Ochrony Środowiska.

W skład Wydziału wchodzą następujące katedry:

Pawilon A-0
Pawilon A-0